Το πρώτο μου φιλμ του Kitano Takseshi, η αλήθεια είναι οτι με προβλημάτισε πολύ. Είχα ακούσει οτι είναι κάτι σαν τον Ταραντίνο της Ιαπωνίας και δεν μπορώ να πώ οτι μου αρέσει, εννοώ ο Ταραντίνο(εξαιρείται η μουσική στην οποία οφείλω να πώ οτι μου αρέσει πολύ η επιλογές που κάνει). Τα πλάνα του Takeshi είναι απλά , μεστά χωρίς πολλές μετακινήσεις η κάμερα. Κάμερα σαν ντοκυμαντερ ακολουθεί την σκηνή αλλά δεν τρέχει άσκοπα, δείχνει την βιαιότητα της σκηνής χωρίς όμως επιπλέον "αίμα". Ο πρωταγωνιστής είναι ο ίδιος ο Takeshi, ο ολιγομίλητος ντετέκτιβ Nishi. Η διαφορά που έχει ο Takeshi σε σχέση με τον Ταραντίνο είναι οτι κάτι θέλει να πεί και όχι απλώς να δείξει ωμή βία. Βασικά δείχνει παράλληλα τις ζωές δύο αστυνομικών όπου ο ένας μένει ανάπηρος και τον εγκαταλέιπει η γυναίκα και τα παδιά του και ο άλλος έχει μία γυναικα όπου πεθαίνει. Πιστέυω οτι ο σκηνοθέτης ήθελε να αναδείξει πως μπορεί κάθε άνθρωπος να δεχτεί τις έντονες αλλάγες στην ζωή του είτε αφορά άμεσα αυτόν είτε όχι. Ο ενας θα ζωγραφίζει για να σκοτώσει την ώρα του και ο άλλος θα πεθάνει. Άλλα ίσως τελικά οτι και να διαλέξεις να είναι το ίδιο...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου